ben Tahranim

depresif bir kadın

Köşesinde işlenmemis bir mendille

Her parmağımin uçuinda

gözlerle

 ve bir bakışla

ki
Geçmişe
Şimdi
VE geleceğe

dikilmiş değil
bouok bir boşlik içinde metamorfoz atın
ben bir kadinim

 şemsiye

mutfak
Ve sokak

      ondan asılmış

Kalbim üst katını  kira vermiş
ben Tahranim
tünelden tünele
Metrodan metroya
insandan insana
kendimde çoğalıyorum.

Ve yalnızlik hacmim daha
büyür
canlanıyor

Ve dünyanın birkaç yerini fetheder.
ben dünyayım
Bunalımlı

Bir kadin